Zezwolenie na pracę cudzoziemca

Nie. Przy statusie UKR praca legalizuje się wyłącznie przez powiadomienie o powierzeniu wykonywania pracy, składane przez pracodawcę w praca.gov.pl w ciągu 7 dni od podjęcia pracy. Ten tytuł nie daje prawa do pracy na podstawie oświadczenia ani zezwolenia, więc wniosek o zezwolenie byłby po prostu niewłaściwą procedurą.

Przy obywatelach Ukrainy nie — wystarczy powiadomienie, które jest bezpłatne i składa się je w praca.gov.pl w ciągu 7 dni. Oświadczenie to osobna procedura, rejestrowana w powiatowym urzędzie pracy, a od 1 grudnia 2025 r. opłata za jego rejestrację wynosi 400 zł. Skoro powiadomienie załatwia sprawę bez opłaty i bez czekania na wpis do ewidencji, płacenie za oświadczenie przy ukraińskim pracowniku jest po prostu niepotrzebnym kosztem.

Tak, jeśli jego pobyt został przedłużony ustawą. Okresy legalnego pobytu obywateli Ukrainy na podstawie wiz i kart pobytu zostały przedłużone z mocy prawa do 4 marca 2027 r. — automatycznie, bez składania wniosku. Taki pobyt jest legalny, więc praca na podstawie powiadomienia jest możliwa. Jedno zastrzeżenie, o którym trzeba wiedzieć: przedłużenie nie uprawnia do przekraczania granicy. Wyjazd z Polski może oznaczać, że na tej podstawie nie da się wrócić — dlatego przed planowaną podróżą warto uporządkować tytuł pobytowy.

Zgodnie z przepisami przejściowymi ustawy wygaszającej zezwolenie nie jest potrzebne: przez 3 lata od 5 marca 2026 r., czyli do 4 marca 2029 r., przepisy o powierzaniu pracy stosuje się do wszystkich obywateli Ukrainy przebywających legalnie — niezależnie od tego, czy mają status UKR. Procedura jest ta sama: powiadomienie w praca.gov.pl w ciągu 7 dni, składane przez pracodawcę. Zastrzeżenie: przepisy są świeże, a ich interpretacje w różnych źródłach bywają rozbieżne, dlatego przy pracownikach bez statusu UKR potwierdzamy procedurę w powiatowym urzędzie pracy przed pierwszym złożeniem. Pomyłka oznacza tu nielegalne zatrudnienie i odpowiedzialność firmy, więc nie jest to miejsce na działanie według ogólnego opisu z internetu.

Firma. Zezwolenie na pracę wydaje wojewoda na wniosek podmiotu powierzającego pracę, czyli pracodawcy. To główna różnica względem karty pobytu, gdzie wnioskodawcą jest cudzoziemiec, a firma tylko dostarcza załącznik. Odpowiedzialność za terminy leży więc po stronie firmy.

Nie. Zezwolenie na pracę daje prawo do pracy, ale nie do pobytu — cudzoziemiec musi mieć osobny tytuł pobytowy, na przykład wizę albo zezwolenie na pobyt czasowy. To dwa niezależne dokumenty i dwie osobne procedury.

Od 1 stycznia 2026 r. te oznaczenia zniknęły z praca.gov.pl. Dawny typ A zastąpił wniosek ZC-WWZPP, typ B — ZC-WWZF, a typy C, D i E — wspólny wniosek ZC-WWZD dotyczący delegowania przez podmiot zagraniczny. Praca sezonowa pozostała osobną procedurą.

Nie. Obowiązek uzyskiwania informacji starosty, czyli testu rynku pracy, został zniesiony 1 czerwca 2025 r. ustawą z 20 marca 2025 r. Starosta wydaje ją dziś wyłącznie w sprawach wszczętych przed tą datą. Zamiast testu ustawa przewiduje listę zawodów, w których zezwolenia się odmawia z powodu sytuacji na lokalnym rynku pracy — określa ją starosta, a zatwierdza wojewoda; dotąd takiej listy nie ustalono. W naszych sprawach od czerwca 2025 r. urząd tego dokumentu nie żądał ani razu.

50 zł przy powierzeniu pracy na okres do 3 miesięcy, 100 zł przy okresie dłuższym niż 3 miesiące oraz 200 zł przy delegowaniu cudzoziemca w celu realizacji usługi eksportowej. To opłaty urzędowe — wnosi je pracodawca i nie wracają w razie odmowy.

Zezwolenie na pracę sezonową wydaje się na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy w roku kalendarzowym i dotyczy branż uznanych za sezonowe — wybranych upraw rolnych, chowu i hodowli zwierząt oraz zakwaterowania i usług gastronomicznych.

Tak i najczęściej właśnie tak to wygląda: firma zaczyna od zezwoleń albo powiadomień, a po jakimś czasie pracownicy przechodzą na jednolite zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Wtedy sprawę prowadzi pracownik, a firma wypełnia i podpisuje elektronicznie załącznik nr 1 — i to jest miejsce, w którym sprawy najczęściej stoją.